Kiedy jestem smutna, zamykam się w sobie i myślę, że najlepszym rozwiązaniem jest się pożegnać.

Tylko prolog i jeden rozdział. A potem kompletna pustka. Nie wiedziałam co miałam ze sobą zrobić, czy wybrać to, czy może coś innego. Byłam zdesperowana, choć obiecywałam sobie, że w moim życiu nigdy nie nastąpi taka chwila. Jeszcze w styczniu byłam zachwycona życiem a teraz wszystko mi się zawaliło.
To śmieszne.
Czytałam różne historię o przygnębionych ludziach.
Teraz jestem jedną z nich.
Nie będę opowiadać o tym moim nudnym życiu, bo za każdym razem jak o tym myślę, załamuję się. Czuję się jak piąte koło u wozu, taka niepotrzebna.
No właśnie.
Czy ktoś mnie potrzebuje?
Czy ktoś potrzebuje to co robię, czyli praktycznie nic ważnego?
Czy kiedykolwiek poczuję się ważna w czyimś życiu?
Nazywam się Klaudia i jestem po prostu jedną z tysiąca normalnych dziewczyn.
Nie jestem ważna.
A może jednak?
Piszę tą notkę, bo chcę żebyście wiedzieli, że może nie wrócę.
A jeśli wrócę, nic nie będzie takie same.
Jestem na samym dole.
Czy ktoś mi pomoże, naprawi moje skrzydła i poleci razem ze mną, żebym nie była samotna?
Czy ktoś chciałby pisać ze mną tego bezsensownego bloga?
Wątpię.
Dzisiaj nie dam żadnych serduszek, nie mam na to chęci ani siły.
- Vale